Jessica zit tegenover mij. Het is een andere vrouw. Niet meer die inspirerende vrouw die met passie over haar werk in de zorg vertelt. Een beetje in elkaar gedoken zit ze. Vermoeide blik. Met zachte stem vertelt ze haar verhaal. Met horten en stoten. Over de samenwerking met haar leidinggevende die zo moeizaam verloopt. Dat haar leidinggevende altijd benoemt wat ze niet goed heeft gedaan. Ook waar anderen bij zijn. Zo geeft ze het voorbeeld van een vergadering waarin haar tekortkomingen breed uitgemeten worden. Ook collega’s valt het op dat de leidinggevende zo op haar reageert. Jessica wordt er nerveus van, waardoor zij dingen vergeet en soms ook niet goed doet. Deze situatie bestaat nu al enige tijd en Jessica slaapt er slecht van. Ze gaat met lood in haar schoenen naar haar werk. De bedrijfsarts zegt dat ze zich ziek moet melden maar dat wil zij niet.

Het verhaal van Jessica staat niet op zichzelf. Te vaak hoor ik dat zorgmedewerkers zich niet op hun gemak voelen in hun directe werkomgeving. Hierbij speelt de leidinggevende vaak een belangrijke rol. In het voorbeeld van Jessica is dit ook het geval. Jessica heeft geprobeerd in gesprek te gaan met haar leidinggevende. Ze schetst me dat ze het gesprek goed had voorbereid. Ondanks haar zorgvuldige woordkeuze en voorzichtige aanpak liep het gesprek uit op een teleurstelling. De leidinggevende herkende zich totaal niet in de feedback. Sterker nog, ze liet duidelijk weten dat Jessica dit niet nog eens moest proberen. Jessica vertrok met een gevoel van spijt dat ze erover begonnen is.

Ik zie in Jessica een betrokken en ook kritische verpleegkundige. In gesprekken met haar hoor ik haar verwondering over een aantal dagelijkse zaken. Dat houdt ze niet voor zich. En ja, mogelijk doet ze het niet op een handige manier of is haar timing niet goed. De leidinggevende wordt dan geïrriteerd en reageert dan ook dusdanig. Eigenlijk hoort deze niet meer wat Jessica zegt. Al zegt zij nog zoveel goede dingen. Hun samenwerking komt steeds meer onder spanning te staan. Het werkplezier en de motivatie van Jessica nemen af. En de leidinggevende? Ongetwijfeld is het ook voor haar geen makkelijke situatie.

De tekorten op de arbeidsmarkt in de zorgsector is een probleem dat ons allemaal raakt.  We weten zo langzamerhand wel dat we grote tekorten hebben aan zorgmedewerkers. Juist in ons ‘zorg’ vak is wederzijdse waardering en ondersteuning nodig: als zorgmedewerkers onder elkaar, ongeacht de functie. Het geeft zelfvertrouwen, zo cruciaal voor al die zorgmedewerkers die het graag ’goed willen doen’ en ‘van betekenis willen zijn’.

Als Het Zorg Domein kunnen we niet beïnvloeden dat de leidinggevende en Jessica anders gaan samenwerken. Als Het Zorg Domein kunnen we wel met Jessica en haar leidinggevende in gesprek gaan om haar te behouden voor de zorg. Door de mogelijkheid van vaste contractovername te bespreken. Dan komt Jessica in dienst van Het Zorg Domein en begeleiden we haar naar een nieuwe, passende werkplek: een die haar motiveert en die aansluit bij haar kwaliteiten. Twee vliegen in 1 klap: Jessica floreert in haar werk én blijft behouden voor de zorg.

Dát is waar wij als Het Zorg Domein voor staan!

Gemmie Reinen, adviseur Het Zorg Domein